"Ey dost! Sen kimsin, gecenin bu vaktinde bu tenha yerde ne arıyorsun?" diye sordular.

Sultan Mahmut:

"Ben de sizler gibi hırsızın biriyim!" diye cevap verdi. Hırsızlar onu aralarına buyur ettiler. Sultan Mahmut bu davet üzerine onlara katıldı.
Hırsızlardan biri:

"Dostlar!" dedi. "Madem bir araya geldik, herkes ne hüneri varsa, elinden ne geliyorsa anlatsın!"

Bunun üzerine hırsızlardan biri ayağa kalktı: "Köpek havladı mı, ne dediğini anlarım." dedi. Öbürleri gülüşerek:

"Bu marifet ancak iki metelik eder!" dediler.
Diğer biri: "Benim bütün marifetim gözümdedir. Gecenin zifiri karanlığında gördüğüm kişiyi "gündüz de tanırım."

Bir diğeri:

"Benim hünerim kolumun gücüdür. Onunla istediğim duvan delerim."

Başka biri:

"Benim marifetim burnumda... Toprağı koklayarak nerede hangi hazine saklı hemen anlarım."

Hırsızlar böylece kendi hünerlerini sayıp döktükten sonra Sultan Mahmut'a döndüler:

"Ey yeni dost! Söyle bakalım senin ne gibi bir marifetin var?"

Sultan Mahmut:

"Benim hünerim başımdadır. Başımı şöyle bir sağ tarafa oynattım mı suçluları cezadan, idamlıkları darağacından kurtarırım." dedi.

Bunu duyan hırsızlar:

"En büyük marifet senin olduğu için sen bizim reisimizsin. Bundan sonra sen ne dersen biz onu yapacağız. Hepimiz emrindeyiz." dediler.

Sultan Mahmut:

"Madem reisiniz benim, kalkın gidip padişahın hazinelerini soyalım!" dedi.

Hırsızlar hiç itiraz etmeden kalkıp sarayın yolunu tuttular. Saraya yaklaştıklarında bir köpek havlamaya başladı. Köpek sesinden anlayan telaşla öne fırladı:

"Yahu durun, bu köpek: 'Padişah sizinle beraberdir.' diyor." dedi.

Diğer hırsızlar:

"Saçmalama, yürü gidip işimize bakalım!" dediler.

Kokudan anlayan, toprağı koklayarak hazinenin yerini tespit etti. Kolu güçlü olan duvarı delerek hazineye bir yol açtı. Hepsi birlikte hazineye girip taşıyabildikleri kadar altını.ve mücevheri alıp çıktılar. Saklandıkları yere geldiler. Sultan Mahmut buraya gelen gizli yolu iyice öğrendikten sonra sessizce oradan aynlarak saraya döndü.

Sabahleyin erkenden askerlerini göndererek hırsızlan ininde bastınp yakalattı. Hırsızlar, elleri bağlanarak kadının huzuruna çıkanldılar. Suçlan sabit olduğundan hepsi cezalandmldı. Cezalan infaz edilmek üzere saray meydanına getirildiler. Hırsızlar korkudan ağlayıp titriyorlardı.

"Geceleyin kimi görürsem gündüz onu görünce mutlaka tanınm." diyen hırsız, padişahı tahtında görünce" hemen tanıdı. Arkadaşlarına:

"Bu gece bizimle arkadaşlık eden adam tahtta oturuyor!" dedi.

Hırsızlar, infaz yerine doğru götürülürken Sultan Mahmut, onlara seslenip:

"Herkes marifetini gösterdi, şimdi sıra bende." diyerek, onlan bir baş işareti ile kurtardı.

Bu imtihan sahnesinde herkes karakterine göre kendine bir rol biçmiş ve bütün hünerlerini ortaya döküyor. Kimisi rolünü iyi oynuyor; sahneyi, dekoru iyi tanıyor, kendisinden istenileni biliyor ue yönetmenin uyarılarına kulak ueriyor. Oyun bittikten sonra sahneden inmesi gerektiğini anlıyor. Kimisi ise sahnenin süslerine, ışıltılarına, seyircinin alkışına kanıyor. Ebediyen orada kalacakmış gibi hareket ediyor. Oyunda kendisine biçilen rolü unutuyor.

Kıyamet günü, cennet pazarı kurulduğu zaman herkes dünya sahnesindeki hünerine göre karşılık görecek. Asıl Hüner Sahibi, O büyük Sultan da kendine yakışan marifetini gösterecek ve merhametle bize muamele edecek. O'nun merhametine bağladığımız ümitten başka güvenecek bir hünerimiz de yok zaten.

Gönüllerin en parlağı,kendinde halk bulmayandır.Amellerin en iyisi,kendinde mahlukatın fikri olmayandır.Nimetlerin en helali,senin gayretinle hasıl olanıdır.Dostların