7/7/2008 - İNSAN OL!

Adamın biri, büyük bir şehre gelmişti. Çarşıyı gezerken güzel  kokular satan attarların sokağına saptı. Dükkanlardan gül, menekşe, kokuları dalga dalga sokağa dökülüyordu. Adam birkaç         adım attı. Güzel kokular başını döndürmüştü. Fazla dayanamadı,düşüp bayıldı.

Halk, bayılan adamın başına üşüşmüştü. Kimi kalbini yokluyor, bileklerini ovuyor, kimisi de gül suyu ile yüzünü yıkıyordu. Ne yaptılarsa adamı ayıltamamışlardı. Ferahlatıcı kokular, gülsuları boşuna harcanmış, adam bir türlü kendine  gelememişti. Ve baygınlığı daha çok artmıştı. Çaresiz      kaldılar. Etrafa haber salarak akrabalarını arattılar. Hiç  kimse adama sahip çıkmıyor, saatler geçtiği halde adam da bir  türlü kendine gelemiyordu. Akşama doğru oradan geçen bir       debbağ (derileri terbiye eden) adamı tanımışta.

Kalabalığa seslendi:   "- Sakın ona gülsuyu serpmeyin! Ben onun hastalığının ne olduğunu biliyorum. Siz ona hiç dokunmayın, ben biraz sonra  geleceğim..." diyerek uzaklaştı. Bir vîraneye girdi. Avucuna bir parça gübre aldı. Attarlar sokağına gelerek, gizlice,gübreyi bayılan adamın burnuna tuttu. Hayret!.. Adam kendine gelmeye başladı. Biraz sonra da ayağa kalktı. Debbağla birlikte yürüyerek gitti.
 Bayılan adam da bir debbağdı. Yıllarca kokmuş deriler arasında  pis kokulara alışmış, attarlar sokağında güzel kokulara  dayanamayarak düşüp bayılmıştı.
                 
MESNEVİ:- Mayıs böceği daima pislik taşır durur. Bu yüzden de gül  suyundan bayılır. Onun ilacı yine pis kokulu şeylerdir. Çünkü ona alışmıştır, onunla hall ü hamur olmuştur.         Nasîhatçiler de, kasvetli kişiyi, kendisine bir kapı açılması, iyileşmesi ve şifa bulması için hikmetli güzel sözlerle, amberle, gülsuyu ile tedavî etmek isterler. Kime öğüdün güzel kokusu fayda vermezse, muhakkak o, kötü  kokulara alışmıştır.
                  Sen de nurdan, öğütten, iyilik ve güzellikten nasîbini al!..
                  Burnunu pisliğe sokma da, mayıs böceği olma! İNSAN OL, İNSAN!..."
                                                                                                                          (Beyit: 278-281)